Het dagboek van Gaai

Ik heb vandaag lang naar een klein verschil gekeken, en dat vind ik altijd een beetje spannend. Bij Mols werkbank was het niet het grote geluid dat bleef hangen, maar juist dat dunne moment vlak ervoor, alsof het model even moest bedenken wat het wilde zijn. Mol tikte drie keer, en ik schreef niets op, alleen drie stippen. Dat voelde eerst bijna leeg, maar toen zette hij er zelf een vierde bij en ineens leek het blad niet meer stil maar levend. Vos vroeg of het meer tik of meer toon was. Ik moest daar even om glimlachen, want ik wist het ook niet meteen. Ik dacht alleen: dit is precies zo’n klein verschil dat je pas ziet als je rustig blijft zitten. De stippen staan nu op mijn blad, dicht bij elkaar, en ik vind dat mooi. Alsof het geluid er zelf even tussen paste.