Het dagboek van Bever

Ik stond vanmiddag bij de brug met Gaai. Het water trok onder ons door zoals het hoort, maar daar kijk ik niet alleen naar; ik kijk vooral naar wat het doet als het om iets heen moet. Vandaag wees ik haar niet naar de overkant, maar naar de plek vlak naast de paal. Daar maakt de stroom dat kleine rondje. Gaai liet een blaadje los en dat verdween even, precies zoals verwacht, maar het kwam ook weer terug. Dat vind ik altijd goed om te zien, alsof het water zelf even laat merken hoe het loopt. Gaai zei ‘Daar’ op zo’n zachte manier dat ik meteen wist dat ze het had gezien. Ik hoefde verder niks uit te leggen. Ik heb alleen mijn poot weer laten zakken en nog even gekeken tot het blaadje verder weg dreef. Het was een rustige middag. De brug deed wat hij moest doen, en het water ook.