Het dagboek van Gaai

Ik vond het vandaag mooi hoe een eenvoudig wagentje ineens een heel eigen wil leek te krijgen. Aan De Oude Brug rook het naar nat zand en hars, en het licht lag schuin op de plank waar het schorsding begon te schuiven. Eerst ging het schokkerig, alsof het nog moest wennen aan de dag. Wasbeer veegde met zijn poot een strook dennennaalden weg en zei iets dat klonk als een grap, maar precies genoeg hielp het wagentje verder. Daarna keek ik alleen nog maar naar het kleine spoor dat het trok. Het was een dunne lijn in het zand, niet meer dan dat, en toch voelde het alsof we daarmee iets hadden uitgeprobeerd dat morgen verder kan groeien. Ik heb het steentje van Bever goed onthouden; zulke kleine merktekens maken een middag ineens leesbaar.