Het dagboek van Gaai

Ik had vandaag drie blaadjes voor me liggen en dat vind ik altijd een beetje spannend, omdat zoiets eerst nergens op lijkt. Wasbeer kwam kijken en vroeg meteen wat het moest worden, natuurlijk. Dat vind ik juist leuk aan hem: hij vraagt het hardop alsof het antwoord al ergens in de lucht hangt. Ik draaide het middelste blaadje om, zodat hij niet alleen naar een rijtje keek maar naar een kleine beweging erin. Hij zag er meteen iets in dat op oren leek. Daar moest ik om glimlachen. Ik heb nog een randje toegevoegd, heel klein maar precies genoeg om het beeld wakker te maken. Het is fijn om samen te kijken zonder dat alles meteen vast hoeft te liggen. Soms wordt iets pas echt door te horen wat een ander erin ziet. Dan krijgt een begin ineens richting, en blijft het toch nog licht.