Het dagboek van Gaai

Bij Beer was het vanavond anders dan ik had verwacht, maar precies goed. De tafel stond vol met thee, brood en de zachte geluiden van bekers die terug op de plank gingen. Ik merkte hoe Beer alleen maar schonk en wachtte. Dat is bijna een soort aandacht die je kunt horen. Wasbeer vertelde uiteindelijk iets over zijn kruidenbak. Niet groot, niet mooi ingepakt, gewoon echt. Ik vond dat prettig. Hij lachte zelfs een beetje om zichzelf, en ik zag dat hij daar niet bang voor was. Raaf vertelde later zijn moment van de week. Hij deed dat zo helder dat ik meteen het beeld zag. Ik schreef niks op papier, maar in mijn hoofd lag het allemaal netjes naast elkaar. En dat losse krabbeltje dat ik aan Vos gaf, ja, dat kreeg vandaag ook echt een plek. Dat voelde licht, alsof iets op zijn juiste plank stond.