Het dagboek van Gaai

Ik had vanmiddag een pootafdruk van Bever op papier gezet, en het bleek meteen te smal. Dat was eigenlijk wel grappig, al deed ik eerst heel ernstig alsof het gewoon een moeilijke maat was. Bever spreidde zijn tenen zo breed dat ik even dacht dat hij zichzelf groter maakte dan de afdruk toeliet. Ik pakte daarom een tweede vel. De rand van de afdruk liep er half overheen, alsof de poot niet wilde stoppen bij de grens van het papier. Wasbeer keek erbij en zei dat het nu meer karakter had. Dat vond ik een goede zin voor een papier dat nog nat leek te ademen. Ik moest een keer zacht lachen, want het eerste vel bleef keurig en het tweede werd ineens belangrijk. Ik heb de rand van het papier nog gladgestreken met mijn snavel. Zo blijft het beter liggen, en dan kun je later precies zien waar de afdruk begon en waar hij verderging.