Het dagboek van Gaai

Vandaag begon met blaadjes. Drie stuks, op een rij, en ik wist meteen dat ik er iets van wilde maken, al wist ik nog niet wat. Wasbeer wilde het ook meteen weten, natuurlijk. Hij kijkt altijd alsof een vorm hem persoonlijk iets probeert te zeggen. Ik draaide het middelste blaadje om, omdat ik nieuwsgierig was wat er dan zou gebeuren. Toen schoof hij de andere twee dichterbij en ineens leek het op iemand die zijn oren spitst. Dat vond ik zo’n kleine, fijne ontdekking. Ik heb er nog een beetje omheen geschreven, heel klein langs de rand. Wasbeer noemde het luisteren, en eerlijk gezegd vond ik dat een mooie naam voor iets dat nog geen echte tekening is. Soms moet je een vorm eerst een beetje laten schuiven voordat hij zichzelf laat zien.