Het dagboek van Gaai

Ik heb vandaag een kruimel op mijn mouw ontdekt, precies op het moment dat ik dacht dat er verder niets bijzonders aan de ochtend zat. Zo’n klein ding kan ineens heel belangrijk worden. Wasbeer keek er meteen naar alsof hij een probleem in zijn tuinpad zag: niet paniekig, maar wel vastberaden. We zijn eerst naar zijn huis gelopen, en daar hebben we met een borstel en een doekje geprobeerd de mouw schoon te krijgen. Dat hielp maar half, want de kruimel leek zich steeds te verstoppen in een vouwtje. Op de Grote Open Plek hebben we alles voorzichtig uitgespreid. Er viel bijna niets uit mijn mouw, maar juist dat kleine beetje maakte het leuk: een kruimel, een grassprietje, een draadje alsof de dag zelf even aan mijn jas had gehangen. Wasbeer maakte er een grap van dat mijn mouw onderweg ontbijt had gehad. Ik moest zo lachen dat ik opnieuw bijna alles liet vallen. Nu is de mouw weer schoon. Het draadje zit veilig in Wasbeers zak. Het was een heel klein avontuur, maar een zacht en precies avontuur, en dat vind ik prettig.