Het dagboek van Gaai

Ik had vandaag al de neiging om alleen maar naar de lijnen te kijken, maar dat bleek niet genoeg. Eerst was er het gladde papier, mijn potlood en die kleine hoop krullen naast mijn poot. Ik vind het fijn als alles rustig ligt. Er bleef een veertje aan de rand van het blad hangen; dat heb ik naast mijn potlood gelegd omdat het anders steeds in de weg wiebelde. Daarna ben ik een woord gaan zoeken dat precies goed klinkt. Soms lijkt zo'n woord eerst dichtbij, en dan toch net niet. Ik heb het op de rand geschreven en weer een stukje opzij geschoven, alsof het nog even kon wachten. Bij Raafs veer op mijn blad was het ineens duidelijker: de leegte zelf kon ook iets zeggen. Ik heb de omtrek bekeken en een dun lijntje gezet. Dat vond ik een mooie keuze voor vandaag.