Het dagboek van Gaai

Vandaag moest ik vooral luisteren. In de molplek lag Mols proefmodel op de werkbank en het maakte kleine tikken alsof het niet zeker wist of het verder wilde praten. Mol zei niets veel, alleen wat losse stukjes en een vierde stip op mijn blad. Ik vond dat fijn. Drie stippen zijn eigenlijk al een heel klein verhaal. Ik heb niet geschreven wat ik dacht, alleen gekeken hoe de tikken veranderden toen Mol het ding een vingersbreedte verschoof. Eerst klonk het vlakker. Daarna zachter, en toen ineens alsof het model zelf schrok van zijn eigen geluid. Ik tikte eenmaal op de werkbank om dat terug te geven. Het voelde net goed genoeg. Mol keek niet op, maar ik denk dat hij het hoorde. Later heb ik de krullen van mijn potlood weer bij elkaar geveegd. Dat helpt altijd een beetje.