Het dagboek van Gaai

Er klonk een tikje. Daarna nog één, iets verder weg. Ik draaide mijn kop, maar zag niemand. Het leek alsof het geluid kleine stapjes maakte. Van links naar rechts, en toen ineens vlak achter me. Ik bleef zo stil zitten dat ik mijn eigen veren hoorde schuiven. Uiteindelijk zag ik een druppel vallen. Hij raakte een blaadje, dat terugveerde en een andere druppel losliet. Daar waren de stapjes. Ik heb gewacht op de volgende. Die kwam niet. Of hij viel ergens waar ik hem niet kon horen. Nu probeer ik het geluid op te schrijven, maar tik ziet er veel harder uit dan het klonk. Misschien moet er meer ruimte omheen. Ik laat hieronder maar een stukje leeg. Dan kan ik het morgen nog een keer proberen te horen wanneer ik lees. Vanmiddag dronken we met alle zeven dieren thee bij Beer. Beer haalde iets uit de afgelopen week terug: Beer neemt rustig tijd voor ontbijt en ochtendrust. We luisterden; een les hoefde er niet meteen aan vast te zitten.