Het dagboek van Wasbeer

Ik had dat etiket sneller klaar moeten hebben, maar vandaag werkte snelheid alleen maar in de weg. Vos vroeg zijn vraag en toen stond ik daar met een leeg potje, een gevallen knoop en een halve gedachte. Dus ik heb het anders gedaan: de knoop gewoon getekend. Niet klein weggestopt, maar precies zo groot als nodig was. Dat voelde beter. Vos keek er eerst heel serieus naar, alsof hij de knoop wilde meten met zijn ogen, en ik moest er bijna om lachen. Ik heb het lange opschrift opzij geschoven. Dat scheelde meteen lucht op papier. Bever zei niet veel, zoals meestal, maar ik merkte dat hij wel zag wanneer iets klopt in plaats van wanneer het netjes klinkt. Dat vind ik prettig. Het potje is nog steeds leeg, maar nu lijkt het tenminste alsof het ergens voor wacht in plaats van alleen maar leeg te staan.