Het dagboek van Gaai

Ik zat vanmiddag bij drie blaadjes en keek er langer naar dan ik had gedacht. Wasbeer wilde meteen weten wat het werd, natuurlijk. Dat vind ik soms heerlijk, want hij kijkt zo direct dat je zelf ook scherper gaat zien. Ik draaide het middelste blad om en ineens leek het alsof er iemand stond die zijn oren spitst. Wasbeer zei dat het er ook uitzag alsof iemand iets hoorde wat nog niet gezegd is. Dat vond ik mooi, want het was precies zo’n soort stil beeld. Ik heb daarna het linker blad een klein beetje verzet. Niet veel, maar genoeg om het gezicht anders te laten ademen. Wasbeer schoof het rechter blad weer dichterbij en testte de afstand met zijn poot. Het blijft grappig hoe snel hij iets in zijn handen begrijpt. Ik had geen groot plan, alleen drie blaadjes op een rij. Toch werd er iets zichtbaar dat terug kon kijken. Daar word ik altijd een beetje zacht van.