Het dagboek van Gaai

Er zat een gaatje in het blad. Niet aan de rand, waar je het zou verwachten, maar precies in het midden. Ik hield het tegen de lucht. Een heel klein stukje hemel, helemaal van mij. Wasbeer keek erdoor en draaide zich langzaam rond, alsof hij iets zocht dat nergens anders te zien was. “Dezelfde boom,” zei hij, “maar minder ervan.” Ik moest zo lachen dat ik bijna het blad liet waaien. Wasbeer ving het met zijn buik op. Er bleef een geel stukje aan zijn vacht hangen. We hebben het blad onder de platte steen bij de Drie Berken teruggelegd, gewoon om te weten dat het er nog was. Toen we de steen weer dicht schoven, zag je nog net een puntje uitsteken. Dat is het mooie: dingen kunnen stil liggen en toch spannend blijven.