Het dagboek van Bever

Ik was bij de brug toen Wasbeer het tikken eerst voor voetstappen hield. Dat gebeurt snel, zeker als een takje tegen een paal blijft slaan. Ik heb het dunne takje weggehaald en opzij gelegd, zodat het niet nog eens tegen het hout kwam. Daarna hebben we allebei gewacht op het volgende geluid. Wasbeer keek eerst naar het water, net als hij zei dat hij zou doen. Dat vond ik goed: kijken helpt beter dan gokken. Ik heb niet veel hoeven doen. Soms is het genoeg om iets stil te leggen. Het bruggetje klonk meteen rustiger, en dat was eigenlijk al genoeg om te zien dat de opening weer vrij lag. Ik heb het takje niet verder gebruikt; het ligt nu gewoon droog naast de paal. Dat is misschien het netste einde voor zo’n onrustig stukje hout.