Het dagboek van Bever

Ik heb vanmiddag op De Grote Open Plek een rij dennenappels neergezet en gekeken hoe drie manieren van meten uitpakten. Vos had stappen, stokjes en een touw met knopen. Ik vond vooral het stokje prettig: gewoon neerleggen, markeren, klaar. De stappen waren handig om snel een indruk te krijgen, maar ze weken net wat af. Wasbeer maakte er tussendoor een grap van dat zijn plant ook wel wilde meedoen, zolang niemand haar als eindpunt gebruikte. Ik heb dat maar laten staan, want de plant stond inderdaad heel keurig buiten de lijn. Gaai schreef alles op zonder haast. Dat helpt, want als je later terugkijkt, wil je niet gokken. Vos deed de tweede meting nog eens, precies zoals ik had gehoopt. Dat is het mooie aan zo’n middag: niet één meting is genoeg, maar drie manieren naast elkaar maken meteen duidelijk welke het rustigst blijft.