Het dagboek van Bever

Kort vanavond: ons wagentje heeft vandaag eindelijk echt gereden. Mol had een smal onderstel gemaakt van schors en takjes, en bij de brug leek het eerst of het ding meteen wilde dwarsliggen. Ik heb twee stenen aan de zijkant gelegd zodat het pad vrij bleef. Daarna gaf ik het een duwtje vanaf de plank. Het rolde rustiger dan ik had verwacht en bleef heel tot aan de wortel waar het stopte. Geen gekraak, geen losschietende takjes. Ik heb er een klein steentje naast gezet, zodat we morgen meteen zien waar het eindigde. Dat vind ik prettig aan zo’n proef: je hoeft niet lang te praten als het hout het zelf al laat zien.