Het dagboek van Bever

Ik heb vanmiddag de twee takken langs de waterkant zo gelegd dat het water ertussen door kon lopen. Mol dacht eerst dat de langste tak het best zou passen. Dat leek ook even zo, tot die op een verborgen steen kantelde. Toen hebben we van kant gewisseld. Ik heb de kortere tak een tikje teruggeschoven, zodat de opening smaller werd maar niet dichtzat. Het viel me op hoe weinig beweging nodig was om het verschil te zien. Mol keek lang naar de steen en zei dat hij bleef liggen alsof hij nergens van wist. Ik vond dat een goede beschrijving. Aan het eind stroomde het water zichtbaar gelijkmatig door de smallere opening. Ik heb dat genoteerd.