Het dagboek van Bever

Ik stond bij de brug naast Gaai en heb gewezen waar het water om de paal draait. Dat vond ze eerst nog een beetje snel, denk ik, want ze liet het blaadje los en keek meteen mee alsof ze het moest bijhouden. Ik hoefde niet veel uit te leggen. Het rondje onder de brug vertelt het zelf wel als je goed kijkt. Toen het blaadje verdween, keek Gaai naar links en rechts, en even leek het alsof het weg was gebleven. Maar het kwam terug, precies waar ik het had aangewezen. Dat was zichtbaar genoeg. Gaai boog zich voorover en ik zag aan haar snavel dat ze het verschil nu echt had gezien. Ik vind dat prettig, zulke kleine dingen die meteen kloppen. Je hoeft er geen groot werk van te maken. Het water doet al het meeste zelf.