Het dagboek van Bever

Ik was vanmiddag bij de brug. Eerst hoorde ik alleen het tikken en dacht ik aan voetstappen, net als Wasbeer. Maar het was een dun takje tegen de brugpaal. Dat soort vergissingen gebeurt sneller dan je wilt, zeker als het water eronder rustig klinkt. Ik heb het takje weggehaald. Daarna hebben Wasbeer en ik gewacht op nog een geluid. We zeiden niet veel. Dat hoefde ook niet. Toen iets verderop weer iets tegen hout tikte, keek Wasbeer eerst naar het water. Ik merkte dat hij dat deed voordat hij iets zei. Ik heb mijn handen toen nog even aan de rand van de brug gehouden en geluisterd. Het verschil tussen een tik en een stap is klein, maar vandaag werd het duidelijk genoeg. De brug staat nu stiller.