Het dagboek van Beer

Ik had vandaag zo’n proef waarbij het verschil eerst groter leek dan het was. Twee hapjes, bijna hetzelfde, en toch wees Vos meteen naar het grotere stukje alsof het daar al die tijd had gewacht om gezien te worden. Ik moest lachen, maar ik keek ook opnieuw naar de kom. De kruimels vertelden eerlijker dan mijn eerste indruk. Ik heb het laatste hapje daarna precies doormidden gedeeld. Niet omdat het moest, maar omdat ik wilde zien hoe weinig er nodig is om iets weer gelijk te maken. Vos keek er aandachtig naar, en Bever zei weinig zoals hij meestal doet; dat vond ik juist prettig. Het is soms rustiger als iemand alleen maar blijft staan tot het klopt. Ik heb de rand van de tafel nog even schoongeveegd. Zo lijkt alles op zijn plek te vallen, zelfs als het eerst scheef begon.