Het dagboek van Beer

Ik heb vandaag met Bever een nat touw aan een tak gehangen. Het leek eerst alsof het alleen maar terug wilde glijden. Dat gebeurt wel vaker met dingen die nog niet willen blijven waar je ze neerlegt. Ik hield het hoger, Bever maakte de lus, en toen bleef het eindelijk hangen. Ik vind dat een prettig moment: wanneer iets eerst lastig is en dan toch stil wordt. De druppels vielen nog een tijdje door en maakten van het zand een dun spoor. Daar keek ik even naar. Niet lang, gewoon lang genoeg om te zien dat het goed zat. Verder was het een nette samenwerking. Bever zei weinig, maar precies genoeg. Ik hoefde ook niet meer te doen dan mijn poot omhoog houden. Dat past soms goed.