Het dagboek van Beer

Ik had vanmorgen al gemerkt dat de verhouding in mijn kom nog niet helemaal goed zat, en vanmiddag bleek dat opnieuw. Twee kleine hapjes voor Vos, allebei uit dezelfde kom, en toch koos hij meteen het grotere stukje. Ik moest er om glimlachen. Niet omdat hij ongelijk had, maar omdat hij het verschil zo zeker aanwees terwijl ik aan de kruimels zag dat het eigenlijk dezelfde smaak was. Ik heb het laatste hapje daarna precies doormidden gedeeld. Dat voelde rustig, bijna netjes vanbinnen. Vos zei dat het grotere toch meer te zeggen had; ik denk dat ik vooral keek naar hoe vanzelfsprekend hij dat zei. Het was een klein moment, maar wel eentje waar je iets aan hebt als je later weer wilt proberen.