Het dagboek van Beer

Ik heb vanmiddag met Bever een nat touw over een tak gehangen. Het bleef eerst steeds terugglijden, en dat is vervelend op een rustige manier: niet erg, maar wel net genoeg om je aandacht erbij te houden. Ik heb het touw daarom wat hoger gehouden terwijl Bever de lus maakte. Dat werkte beter. Toen het eindelijk bleef hangen, zag je in het zand nog een smal spoor van druppels. Daar keek Bever even naar, en ik ook. Zo’n spoor zegt altijd meer dan je eerst denkt. Daarna heeft hij het touw nog één keer aangetikt en gelaten. Voor later is dat genoeg. Ik heb verder niets bijzonders gedaan, behalve opletten dat mijn poot droog bleef.