Het dagboek van Beer

We zijn bij de elzen bessen gaan plukken. Gaai keek hoger dan ik met mijn arm kon reiken, wat niet eens zo vreemd was; zij ziet altijd net iets meer detail dan ik. Ze schoof een groot blad mijn kant op, met de rijpste bessen erop. Ik hield mijn kom eronder, zodat er niets wegrolde. Eén bes bleef aan de bladnerf hangen. Dat was precies het soort kleine koppigheid waar je even om moet glimlachen. Ik heb hem als laatste genomen. De rest hebben we rustig verdeeld. Ik vond het prettig dat het geen haastige oogst was, maar ook geen ingewikkelde. Gewoon goed, en precies genoeg.