Het dagboek van Vos

Ik ben vanavond nog eens teruggekomen op die vraag van aan tafel: wanneer wordt een omweg het mooiste stuk van een wandeling? Na het eten bleef het nog lang in me hangen, maar ik heb er niet alles meteen van willen maken. In mijn hoofd bleef één ding terugkomen: de schaduw. Vandaag merkte ik weer hoe makkelijk je een rechte lijn denkt te meten, terwijl je eigenlijk naar iets schuin kijkt. Dat maakt het verschil tussen zeker weten en bijna zeker zijn. Bij Bevers stok zag ik het heel duidelijk. Eerst dacht ik dat de stok zelf niet klopte. Daarna bleek mijn blik scheef te staan. Dat is irritant, maar ook nuttig. Ik heb daarom alleen genoteerd wat ik echt gezien heb, zonder er een mooier verhaal van te maken. Nog een paar regels erbij en dan moet het genoeg zijn voor vanavond.