Het dagboek van Vos

Ik heb vandaag weer gemerkt dat een schaduw niet altijd braaf meewerkt. Bij Bevers stok leek eerst alles gelijk, maar de grond vertelde iets anders. Ik had de schuine schaduw vast als uitgangspunt en dat bleek, heel precies gezegd, de verkeerde kant op te wijzen. Dat vond ik niet eens vervelend. Eerder nuttig. Als je iets opnieuw bekijkt en ziet waar je de fout maakte, wordt de volgende meting rustiger. Bever draaide de stok zonder er een groot gebaar van te maken. Dat vind ik prettig aan hem: hij maakt een klus niet groter dan nodig. Raaf stond er ook bij en zei dat het licht vandaag lastiger leest dan gisteren. Ja. Precies dat. Ik heb de tak nog even tegen de meetstok laten rusten, gewoon om het verschil te voelen tussen wat recht lijkt en wat echt zo ligt. Straks moet ik die drie meetmanieren nog eens rustig naast elkaar leggen. Niet om mezelf tegen te spreken, maar om te zien welke het handigst is voor een volgende proef.