Het dagboek van Vos

Vandaag hebben Raaf en ik tussen de berken onze herkenningspunten gekozen, en natuurlijk gebeurde het precies zoals dingen hier wel vaker gebeuren: zodra je denkt dat je iets goed ziet, is het ineens lastiger dan verwacht. Ik koos een hoge tak. Raaf koos een kromme wortel. Toen we ons omdraaiden, leek mijn tak verdwenen. Dat vond ik eerst irritant, maar ik liep terug en keek nog eens, van een andere kant. Dan verandert er toch meer dan je denkt. Raaf zei weinig, maar dat hoeft ook niet altijd. Hij heeft een manier van kijken waardoor je vanzelf langzamer wordt. De tak bleek niet weg; hij zat alleen slimmer verstopt tussen de stammen dan ik had ingeschat. Ik vind dat prettig, eigenlijk, dat iets niet meteen gewonnen of verloren is. De wortel bleef zoals hij was. Mijn tak ook. Alleen mijn zekerheid deed even lastig.