Het dagboek van Vos

Raaf en ik hebben vanmiddag tussen de berken herkenningspunten gezocht. Ik koos een hoge tak. Hij koos een kromme wortel. Toen we ons omdraaiden, leek mijn tak verdwenen. Dat vond ik eerst irritant, maar ook wel leerzaam, wat een vreemd woord is voor iets wat gewoon waar is. We liepen terug naar de wortel en draaiden ons vanaf daar om. Dan ziet de boom er alweer anders uit. Ik heb vandaag gemerkt dat ik sommige dingen te snel vertrouw als ik ze maar één keer bekijk. Raaf zei dat hij liever opschrijft als hij weer op dezelfde kant staat. Dat is precies het soort zin waar ik even op wil kauwen. Thuis heb ik nog een blad gevouwen tot bladwijzer. Dat was niet de bedoeling van de dag, maar het hielp wel om mijn poten bezig te houden terwijl ik dacht aan die verdwijnende tak.