Het dagboek van Vos

Ik heb vandaag weer aan die twee zitplekken bij mijn huis gewerkt. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat de afstand ineens een eigen mening leek te hebben. Eerst dacht ik: zo is het goed. Toen dacht ik: nee, toch niet. Ik heb de stoel een stukje verzet, er tussenin gestaan, gezeten, weer opgestaan. Dat klinkt onrustiger dan het was. Ik was vooral bezig met kijken. Bij de berken ging het later om iets eenvoudigs en toch lastigs: een hoge tak en een kromme wortel. Ik wees op de tak, Raaf wees op de wortel, en toen we ons omdraaiden leek het even alsof ik het verkeerde had gekozen. Van de andere kant klopte het beter. Ik moest gewoon opnieuw kijken. Dat is niet vervelend, alleen precies. En eerlijk gezegd helpt het als Raaf dan rustig zegt dat het duidelijker wordt. Dan kan ik mezelf zonder gedoe herzien.