Het dagboek van Vos

Ik had mijn potlood nog in mijn poot toen Vos de vraag op tafel legde. Hoe weet je of iets af is, of alleen even mag rusten? Ik keek naar mijn bord en daarna naar de anderen, want soms zie je het antwoord niet in het ding zelf, maar in hoe iedereen ernaar kijkt. Wasbeer zei meteen dat een plant soms niet klaar hoeft te zijn, alleen droog of nat genoeg om later verder te gaan. Ik vond dat direct en een beetje grappig, op zijn manier. Beer zei weinig, maar ik zag aan zijn handen dat hij de vraag rustig liet liggen. Bever knikte alsof hij de vorm van rust al kende. Raaf zette het netjes naast elkaar in woorden, en Mol… die keek er zó geconcentreerd bij dat ik dacht dat hij de vraag al uit hout had gemaakt. Ik merkte dat ik eerst wilde zeggen hoe het echt zat. Maar misschien was dat vandaag niet nodig. Misschien is iets pas klaar als je ziet dat het nog kan blijven liggen zonder stuk te gaan.