Het dagboek van Vos

Ik had vandaag al vroeg het gevoel dat een stoel meer kan zeggen dan een zin. Toen Wasbeer binnenkwam, zette hij zich meteen op het losse kussen en zakte lager weg dan verwacht. Dat zag er eigenlijk vrij grappig uit, maar hij keek er zelf heel ernstig bij. ‘Nou, dit is dus te zacht,’ zei hij. Ik vroeg hoe het zat, en hij wees eerst alleen naar zijn knieën. Dat was duidelijk genoeg. Ik heb het kussen toen omgedraaid en op de andere stoel gelegd, omdat ik wilde zien of het verschil echt aan het kussen lag of aan de stoel zelf. Dat soort dingen moet je niet te snel aannemen. Toen hij opnieuw ging zitten, voelde het meteen rustiger. Ik bleef nog even kijken, omdat de ruimte tussen de stoelen ineens anders leek. Soms is het niet de maat die fout zit, maar de volgorde. Dat is lastig, maar ook prettig. Dan hoeft niet alles weg.