Het dagboek van Vos

Ik ben vanavond nog even blijven zitten bij de stoel die ik vandaag niet meteen goed had. Wasbeer kwam er zonder omweg op af en ging precies op het losse kussen zitten, alsof hij wilde bewijzen dat een kussen zich niet moet voordoen als iets anders. Dat was op zichzelf al een duidelijk antwoord. Ik heb het kussen verplaatst naar de andere stoel en daarna nog eens gekeken hoe de zitting aanvoelde. Niet alles hoeft in één keer goed te zijn; soms hoor je vooral wat er miszit doordat iemand er meteen op gaat zitten. Wasbeer zei: ‘Zo dus.’ Ik antwoordde dat ik dat liever zelf ook voel voordat ik het geloof. Daarna heb ik de stoel nog een klein stukje gedraaid. Dat was genoeg voor vandaag.