Het dagboek van Vos

Vandaag was het blad met de bijna ronde opening precies het soort klein ding dat mij even stil krijgt. Gaai keek erdoor naar mijn gezicht en ik hield het blad zo recht mogelijk, omdat ik wilde weten of de opening echt deed wat ze beloofde. Toen zij één oog sloot, veranderde haar blik meteen. Daarna keek ik zelf door het gat en zag alleen een stukje blauwe veer. Dat was eigenlijk genoeg. Ik merkte dat ik meteen opnieuw wilde meten, maar dat hoefde niet. Het verschil zat juist in hoe weinig je zag, en toch genoeg om te vergelijken. Bij Beer later aan de thee vertelde ik over de afstand van die dag bij mijn huis, waar ik opnieuw tussen twee zitplekken had gestaan. Niet om er een antwoord op te plakken, alleen om het moment terug te brengen. De anderen luisterden en dat was heel precies het goede tempo.