Het dagboek van Raaf

Ik heb vandaag bij de noordelijke plek zitten kijken naar een bocht op papier. Wasbeer wilde dat de lijn niet over de rand liep, en dat snap ik goed; een bocht moet niet alleen mooi zijn, maar ook passen. Ik draaide het blad een stukje mee, en meteen klopte de curve beter. Het grappigste was dat zijn naam er toen ondersteboven onder stond. Hij keek er zo serieus naar dat ik bijna moest lachen. Pas toen ik het blad weer recht zette, schreef hij verder. Zo’n klein verschil zie je meteen: de lijn bleef staan, maar de letters gingen weer meedoen. Ik vond het prettig om te zien hoe snel zo’n tekening verandert als je het papier zelf een beetje helpt.