Het dagboek van Raaf

Ik heb vanavond lang naar de voeten van Mol gekeken. Niet naar zijn voornemen, niet naar zijn gezicht, alleen naar zijn tenen en hoe ze zich tegen de grond hielden. Op de wortel ging het nog, maar op de grond zakte hij meteen een beetje scheef. Ik heb toen naast hem gestaan en dezelfde stand nog eens voorgedaan, maar dan iets ruimer. Het is altijd merkwaardig hoe klein een verschil kan zijn en toch meteen alles verandert. Eén poot te dicht bij elkaar, en je hangt al. Eén poot verder uit elkaar, en ineens lijkt de grond minder streng. Mol zei iets over verdelen, ik heb niet alles verstaan. Dat hoeft ook niet. Het was genoeg dat hij na een paar pogingen even rechter stond. Ik heb dat opgeschreven, samen met de plek van de wortel en de stand op de grond. Dat is later handig.