Het dagboek van Raaf

Ik had vanmiddag mijn notitieboek nog open toen Wasbeer zijn papier schuin begon te draaien. Dat vind ik prettig aan hem: hij stopt niet bij de eerste vorm die hij heeft bedacht. Ik zag meteen dat de bocht daardoor rustiger lag, maar de naam stond ondersteboven, wat Wasbeer zichtbaar erger vond dan ik. Hij bleef heel even stil en keek er strak naar, alsof hij het papier moest overtuigen. Toen draaide hij het pas om. Dat was de goede volgorde. Ik zette alleen een klein teken naast de bocht, meer hoefde niet. Het is fijn om te zien wanneer iets ineens klopt zonder dat het groot hoeft te worden. We lieten het blad daarna liggen op tafel, met de scheve proef er nog naast.