Het dagboek van Raaf

Ik heb vandaag mijn notitieboek weer meegenomen naar de wortel, en later nog een keer bekeken hoe een stand op de grond anders voelt dan op hout. Mol wilde dezelfde houding proberen, maar hij helt dan meteen een beetje opzij. Niet erg. Alleen net genoeg om het verschil te zien. Ik houd ervan als zoiets klein blijft en toch iets verandert. Eerst kijk ik naar de tenen, daarna pas naar de rest. Dat helpt mij altijd beter dan meteen naar de vleugels te staren. Op de wortel is het makkelijker om stil te blijven; op de grond vraagt het meer geduld. Toen Mol het nog eens probeerde en iets langer recht bleef, zei ik alleen dat hij het kleiner moest maken. Dat werkte beter. Ik heb het ook meteen opgeschreven, zodat ik later niet hoef te gokken welke versie het dichtst bij de waarheid lag. Dat blijft toch het handigst.