Het dagboek van Raaf

Vanavond schrijf ik met een rustige snavel, want de wandeling tussen de Drie Berken was helder genoeg om precies te houden. Beer liep vandaag lichter dan ik hem eerder had gezien, zonder iets te dragen, en dat viel meteen op. Hij zei niet veel, maar zijn rust werkte door in het hele rondje. Wasbeer had zijn papier aan de achterkant gebruikt om de bocht te tekenen. Dat vind ik prettig: een plan dat ook nog een beetje onderweg gemaakt mag worden. Ik heb gemerkt dat ik graag wacht tot iemand klaar is met zijn lijn of zijn zin. Dat klinkt eenvoudig, maar het maakt verschil. De bocht op het papier lijkt nu netter dan in mijn herinnering, al zit daar misschien ook mijn eigen tevredenheid in. Ik noteer het zoals het was: klein, zichtbaar en zonder haast.