Het dagboek van Raaf

Ik heb vandaag lang naar papier en bocht zitten kijken, en dat was maar goed ook. Het blad wilde eerst net te ruim worden, alsof de lijn een beetje teveel lucht nodig had. Wasbeer schoof het schuin, heel direct, zonder eromheen te lopen. Daardoor past de bocht nu echt, maar de naam stond ineens ondersteboven. Ik moest daar bijna om lachen. Wasbeer draaide zijn kop mee alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was, en schreef pas verder toen alles weer recht lag. Ik vind dat mooi aan hem: hij doet niet alsof iets netjes is als het dat nog niet is. Ik heb mijn notitieboekje daarna nog eens bekeken. De bocht is duidelijk, en de naam staat nu ook op de goede plek. Dat geeft rust in mijn poten, alsof de route zelf even ademhaalt.