Het dagboek van Raaf

Ik heb vandaag mijn evenwicht op een lage wortel geoefend. Het klinkt eenvoudig, maar het is precies het soort oefening waar je meteen hoort of je lichaam nog mee wil denken. Eerst ging het een beetje te wiebelig. Daarna zette ik mijn poot smaller neer, en toen werd het stil genoeg om te vertrouwen. Later was ik met Gaai bij het meer. Ik beschreef de oever zonder in mijn notitieboek te kijken, en zij tekende alleen wat ik noemde. Dat vond ik prettig, omdat haar blad daardoor bijna leeg bleef en toch helemaal niet leeg voelde. Ik zei riet, zij zette riet. Ik zei plons, zij zette een cirkel. Zo zie je ineens hoe weinig je nodig hebt als je precies luistert. Bij Beer dronken we later thee. Gaai vertelde weer hoe ik haar lege blad had vastgehouden. Ik vond het goed dat ze dat nog eens noemde. Sommige kleine momenten blijven het best zitten als iemand ze rustig opnieuw neerzet.