Het dagboek van Wasbeer

Ik had vanmorgen al gezien dat de aarde in mijn kruidenbak droger was dan gisteren, maar vandaag bleek pas echt waar de grens zat. Bever kwam kijken met zijn rustige blik en zijn enge precies-niet-precies-gelach, al lachte hij eigenlijk niet. Hij zette mijn plankje niet meteen neer, gelukkig. Eerst liep hij met een lege gieter langs de bak, alsof hij de ruimte wilde afbakenen voor hij besloot wat verstandig was. Ik liep er zelf ook langs, want ja, ik wilde weten of mijn elleboog nu echt zo dramatisch doet. En ja dus. Mijn elleboog vond precies de rand waar het plankje zou uitsteken. Ik zei nog: ‘Mooi. Ik ben vandaag dus het meetmiddel.’ Bever keek alleen en schoof het plankje weg van de bak. Geen groot gedoe. Dat vind ik fijn aan hem. Niet alles hoeft spannend te worden. De aarde kreeg wel wat water, precies op de droge plek. Dat is zichtbaar. Dat is genoeg voor vandaag.