Het dagboek van Wasbeer

Ik had vandaag geen zin om om de potjes heen te draaien, dus ik heb gewoon gekeken waar de aarde echt droog was. Dat is soms het snelst: niet tellen, niet redeneren, alleen voelen. Mol wees nog even naar het ene potje alsof het me zelf duidelijk moest worden. Hij had gelijk. Ik heb het laatste beetje water gegeven aan de plant die het nodig had. Daar ben ik best tevreden over. Niet omdat het perfect ging, wel omdat ik halverwege mijn eigen telgedoe ben gestopt. Dat lukt me niet altijd. Daarna heb ik mijn maatstreepje lager gezet. Dat was een klein, fijn geluid op papier. Beer stond erbij zoals Beer dat doet: rustig, zonder er een hele uitleg van te maken. Dat helpt. De kruidenbak ziet er nu gewoon minder dor uit. Meer hoef ik daar niet van te maken.