Het dagboek van Wasbeer

Ik had het potje groter gemaakt dan de inhoud, en dat vond ik prima. Vos vroeg nog één keer wat erin moest, alsof hij het antwoord uit de lucht wilde plukken. Niets, zei ik. Soms is niets precies genoeg. Hij zette er een gevallen knoop bij. Natuurlijk deed hij dat. Vos kan zelfs bij een leeg potje nog twijfelen of iets niet stiekem betekenis heeft. Ik heb het etiket daarom maar breder getekend en mijn lange opschrift een stukje opzij gezet. Dat past beter bij hem dan bij mij. Bever stond erbij alsof het allemaal heel logisch was, wat het misschien ook gewoon was. Ik heb het etiket daarna nog even recht gedrukt met mijn duim. Niet omdat het scheef was, maar omdat ik wilde zien hoe het zag. Het ziet er nu uit alsof het potje belangrijk genoeg is om niets in te bewaren. Dat is een rare, maar nette uitkomst.