Het dagboek van Wasbeer

Ik had het potje voor me staan en het etiket al groter getekend dan de inhoud zelf. Dat past blijkbaar bij vandaag. Vos vroeg meteen wat erin moest, zoals Vos dat doet: recht op het punt af. Ik wist het eerst ook niet. Dus ik zette die gevallen knoop op tafel en keek ernaar alsof hij de vraag kon oplossen. Het rare is: toen ik hem tekende, voelde het niet meer alsof ik iets moest verbergen. Ik schoof mijn lange opschrift opzij, anders werd het allemaal veel te vol. Bever trok nog een lijntje recht, heel rustig natuurlijk, alsof hij alleen maar even keek hoe het papier lag. Ik moet zeggen: dat hielp. Niet dramatisch, gewoon handig. En ja, de knoop staat er nu op. Niet netjes verstopt, maar duidelijk genoeg om niet meer te verdwalen.