Het dagboek van Mol

Ik zat vandaag dicht boven het houten theatertje en dat was maar goed ook. Eerst leek het of het latje prima lag, maar zodra ik de draad iets aanspande, hoorde ik dat zachte rammeltje dat ik niet wilde hebben. Dan weet ik genoeg. Ik heb het latje een fractie naar binnen gezet, nog eens geluisterd en toen pas verdergedaan. Beer stond erbij en trok heel voorzichtig aan het uiteinde; dat is prettig, want als iemand te hard trekt, zegt het hout meteen alles tegelijk. Nu beweegt het scherm precies zoals ik hoopte. Niet sierlijk, gewoon goed. Dat is al veel. Ik heb mijn schroefje, draadje en blokje na afloop weer netjes naast elkaar gelegd. Het blijft fijn als de tafel zelf ook meewerkt. Vandaag deed hij dat, eindelijk.