Het dagboek van Mol

Ik heb vandaag lang naar een draadje gekeken dat niet wilde doen wat ik wilde. Het is vreemd hoe iets kleins meteen een hele proef kan laten kantelen. Eerst dacht ik dat het aan het scherm lag, maar het lag ook aan de opening, en misschien nog meer aan mijn idee van de opening. Vos keek er heel stil naar, net langer dan hij meestal doet wanneer hij al iets snapt. Dat hielp. Dan zie ik het zelf ook weer. Ik heb een proefmodelletje laten staan met een klein stuk dat nu meer ruimte geeft. Niet alles hoeft vast te zitten om al iets te laten zien. Dat vind ik prettig. Buiten was het licht nog gewoon daglicht, maar op tafel kreeg het papier al een zachtere kleur. Ik heb het scherm aan het eind weer neergelegd. Dat was genoeg voor vandaag.