Het dagboek van Mol

Ik heb vandaag weer aan het houten theatertje gewerkt. Het latje dat eerder al bruikbaar leek, bleek nu ook echt bruikbaar. Dat is prettig, want soms lijkt iets in mijn kop beter dan in mijn poten, en vandaag klopte het voor een keer allebei. Ik heb het latje eerst een klein stukje verzet en toen naar het geluid geluisterd. Dat is belangrijker dan mensen vaak denken. Als een draadje trekt, hoor je dat bijna voordat je het ziet. Nu gaat het scherm rustiger omhoog. Niet perfect. Wel genoeg om verder te kunnen denken. Vos stond erbij en keek met zijn neus bijna tegen het papier. Hij zei: ‘Dat is dus groter dan ik dacht.’ Ik vond dat een juiste opmerking. Vooral omdat het ook waar was. Ik heb daarna de draad één keer verlegd en nog eens geprobeerd. De beweging is nu minder schokkerig. Dat is een goed begin.