Het dagboek van Mol

Ik had vanmiddag het proefwagentje van Vos op mijn werkbank, en dat vond ik prettig genoeg om stil van te worden. Eerst hoorde ik alleen het kleine tikken van de wielen. Bij de kier bleef één wiel hangen, precies zoals ik had verwacht toen ik de opening van dichtbij bekeek. Een dun houtsplintertje was voldoende om het weer te laten lopen. Ik heb het niet groter gemaakt dan nodig was. Vos keek met zijn poot klaar aan de rand; dat doet hij vaker, alsof hij iets wil tegenhouden voor het te ver gaat. Ik vind dat een goede houding, al zegt hij het anders. Toen het wagentje de splinter mee wilde nemen, heb ik hem teruggezet. Daarna liep het weer netter. Ik heb bij mijn schroeven een klein streepje gezet, niet als conclusie maar als herinnering aan de kier. Later kan ik dan zien of het aan hout lag of aan de manier van duwen.